het waren de twee mooiste dagen van mijn leven
Op 14 april rond vijf uur ’s ochtends werd ik wakker van weeën die anders voelden dan alles wat ik daarvoor had ervaren. Mijn uitgerekende datum was 13 april.
Ik had veel voorweeën gehad. Ik had geoefend, gevoeld en geluisterd, maar dit was helder.
De weeën kwamen al snel om de drie tot vijf minuten. Ik glom van zelfvertrouwen, dit kon ik, dit gingen wij doen. Mijn wens was om thuis te bevallen. Ons huis voelde energiek, veilig, warm en liefdevol. Jeroen was bij me en onze doula ook. We bewogen, ademden, lachten zelfs.
We zijn overdag zelfs nog even naar buiten gegaan. Een korte wandeling, met weeën in de auto haalden we gezellig een koffie to go. Het bracht luchtigheid en plezier. Het voelde alsof we samen op pad waren naar iets groots.
Later die dag veranderde het ritme, er zat meer tijd tussen de weeën. Ik had niet geslapen en toch voelde ik diep vanbinnen dat dit geen voorweeën meer waren.
De twijfel sloeg toe
Na een dag werken met mijn weeën bleek ik vier centimeter ontsluiting te hebben. Dat was hoopgevend en tegelijk confronterend. Ik zat zo in mijn bubbel dat ik dacht dat ik al verder was.
Ik werd moe en ik twijfelde. Als dit het tempo was, hoe zou mijn lichaam dit dan volhouden?
Op 15 april in de ochtend voelde ik dat ik even mijn anker kwijt was. Ik was een nacht wakker geweest. Ik kon niet meer goed voelen wat ik nodig had. Er werd een ruggenprik voorgesteld.
Dat moment voelde ik mij kwetsbaar en ik wilde niemand teleurstellen, ik wilde sterk zijn.
Het werd toch geen thuisbevalling, we besloten naar het ziekenhuis te gaan. In de rolstoel van de auto naar de lift kreeg ik een wee naast een andere vrouw in de lift. Ik moest lachen. Ik kon me afsluiten en mijn wee wegzuchten. Dat voelde krachtig.
Eenmaal aangekomen moest ik huilen. Er kwam medisch personeel op mij af en dat voelde overweldigend. En tegelijk merkte ik hoe rustig het eigenlijk was in het ziekenhuis. Er was aandacht, ruimte en ik werd serieus genomen
mijn kantelpunt en de reset waar ik naar verlangde
Ik nam hun adviezen zorgvuldig mee en zij namen mij serieus.
Terwijl iedereen om mij heen bezig was, vorderde mijn ontsluiting verder. Daar was ik trots op.
Ik kreeg een ruggenprik, maar die mislukte volledig. De naald kwam op de verkeerde plek terecht en er lekte hersenvocht. De pijn was intens.
En toch werd dit mijn kantelpunt. In plaats van me verslagen te voelen, werd ik helder.
Ik wist weer wat ik wilde en ik sprak mij duidelijk uit.
Ik verhuisde naar een grotere kamer met een bevalbad, een ruimte die ik eerder had gezien tijdens een rondleiding. Die kamer voelde beter, ruimer en rustiger.
Ik werd een uur met rust gelaten. Ik had mijn koptelefoon op en hing aan Jeroen zijn been terwijl hij lag te rusten.
Dat moment voelde voor mij echt magisch.
Ik pakte de regie terug. Ik voelde dat ik dit kon.
Ik was weer enthousiast over mijn ontmoeting met Lieve.
Wat een kracht
Met wat hulp braken uiteindelijk mijn vliezen. Ik stapte in het bad. Het warme water omhulde mij. Ik bewoog door het water en zong mantras met mijn doula.
Mijn weeën werden intenser, maar er zat nog tijd tussen.
En toen nam mijn lichaam het volledig over.
De persreflex kwam als een golf. Ik maakte veel geluid en ik liet het toe. Er zat een oerkracht in mij die ik niet eerder zo had gevoeld. Toen ik hoorde dat ik mocht gaan persen voelde ik euforie. Ik was al zo ver gekomen!
We werkten samen. De verloskundige, mijn doula en Jeroen stonden volledig aan mijn kant. Ik kon haar hoofdje zien. Na ongeveer 45 minuten werd Lieve geboren.
Ze werd geboren in het water, op het geluid van handpanmuziek. Jeroen pakte haar onder begeleiding van de verloskundige uit het water en legde haar op mijn borst.
Ik ben nog nooit tegelijk zo blij, verliefd, trots, moe en krachtig geweest in één moment.
Daarna voelde ik een enorme vermoeidheid. De placenta liet ik met wat hulp rustig komen. Ik was verbaasd dat Lieve die dag nog was geboren. Ik voelde me sterk en trots. Ik wilde het iedereen vertellen. Ik voelde mij zo diep verbonden met haar en met Jeroen.
Deze ervaring heeft mijn vertrouwen in mijn lichaam verdiept.
Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om je eigen signalen te blijven voelen, ook wanneer er adviezen om je heen zijn.
Ik heb ervaren hoe waardevol voorbereiding is.
Hoe kracht en kwetsbaarheid samen kunnen bestaan.
Hoe belangrijk het is om je stem te gebruiken en grenzen uit te spreken.
Blijf bij jezelf.
Bereid je voor.
Leer je lichaam kennen.
Ik heb gezien dat medische zorg en lichaamsvertrouwen naast elkaar kunnen bestaan wanneer er wederzijds respect is.
Deze bevalling heeft mijn werk verdiept. Wat ik zelf heb ervaren neem ik mee in mijn lessen. Ze zijn rijker geworden, liefdevoller, zorgvuldiger opgebouwd. Ik geef meer informatie, meer bedding, meer aandacht voor regie en afstemming.
Blijf bij jezelf.
Bereid je voor.
Leer je lichaam kennen.
Durf je grenzen uit te spreken.
En vertrouw op de enorme wijsheid die in je lichaam aanwezig is.
Het vrouwenlichaam draagt een kracht die heel diep gaat.
Wanneer je die kracht toelaat, ontstaat er iets magisch.
Liefs,
Renee
